Aan
het woord missionaris Wim Boksebeld, salesiaan uit Raalte. Hij werkt al
veertig jaar in Haïti. Het werk van de Salesianen van Don Bosco in
Port-au- Prince, de zorg voor het onderwijs, voor de (straat) kinderen
en de jeugd is zwaar getroffen. Ook het project van pater Wim Boksebeld
is niet meer!
Niets staat meer overeind
Pater Boksebeld heeft sinds enkele jaren de leiding over het project
‘kleine schooltjes van Pater Bohnen’. Dit project hoort bij de school
ENAM. ENAM was een soort ambachtschool en het hart van het werk van de
paters van Don Bosco in de stad. Ook deze school is verwoest. Via het
project in de sloppenwijken konden duizenden kinderen naar schooltjes,
die in samenwerking met de bewoners waren opgericht. Ook werd er
dagelijks een maaltijd aan de kinderen verstrekt. Wim Boksebeld zelf
ontsnapte aan de dood. Honderden leerlingen en veel straatkinderen
hebben de ramp niet overleefd. Het is nu letterlijk en figuurlijk
puinruimen.
De hulpverlening komt op gang
Puinruimen, voedsel en water vinden, tenten voor onderdak... Met de hulp uit de
buurlanden, waaronder de mensen van Don Bosco uit de Dominicaanse Republiek
wordt de handen uit de mouwen gestoken. De giften worden allereerst
gebruikt voor het geven van noodhulp en aansluitend voor de wederopbouw
van het project van de kleine schooltjes in de krottenwijken.
De coördinatie van de hulpverlening is in handen van de Salesianen van Don Bosco
en komt vooral binnen via de Dominicaanse republiek, het buurland van Haïti.
Solidariteit
Bewonderenswaardig blijft de veerkracht van de mensen die de afgelopen jaren al
zoveel leed voorbij hebben zien komen. Laat onze solidariteit hen tot steun zijn bij hun geloof in een nieuwe toekomst.
Op de dag van mijn diakenwijding, dat was op 10 mei jl., kreeg ik het verzoek contact op te nemen met de persoon die in ons aartsbisdom Utrecht verantwoordelijk is voor de uitvoering en begeleiding van de benoemingen. Natuurlijk was ik in de laatste maanden van mijn oplei-ding best wel benieuwd in welk parochieverband ik zou worden benoemd. Er spookt dan van alles door je hoofd en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik de kaart van het aartsbisdom wel eens heb bekeken met het idee: waar kom ik terecht. En vanzelfsprekend gonsde het van de geruchten. Zelfs in de bedevaarttrein naar Lourdes heb ik van alles gehoord en daar hoorde ik voor het eerst over het parochieverband Viergaarden als mogelijke optie. Het schijnt dat er door een aantal mensen zelfs flessen wijn op is gezet! En toen ik mij, kort na mijn wijding, vervoegde op het aartsbisschoppelijk paleis aan de Maliebaan in Utrecht en hoorde dat het inderdaad de parochies van Duiven, Westervoort, Groessen en Loo zouden worden, toen was ik blij, verheugd en opgetogen!